SEN ve BEN,bu yaşlı delişmen şehrinKadim Dostlarıydık ikimiz…Taa ki Bingöl Lisesi’ndenkara günüm 23 Şubat 2022‘ye gelinceye kadar...
Oysa ki bilmeliydim her daim arkasına hiç bakmadan giden Zihni'min, dönüp, dönüppencerede ona el sallayanbize bakışının,vedaanlamına geleceğini…
Herkes için bugün 23 Ocak 2026’yı gösteriyor belki amagittiğin gün benimiçin dönmez oldu artık takvim yaprakları…Vedan ömrümden eksilen günlerin başlangıcıydı sadececaaannn…
Gidişinin üzerinden çok zaman geçti diyorlar… Oysa sen hâlâ her sabah aklımda, her sessizlikte yanımda, her duamda kalbimdesin Zeyni Ma...
Eve her dönüşündeki dış kapının anahtarınla açılış sesi hâlâ kulağımda, sesin hâlâ yüreğimde caaannn... Kapı açılış sesinin hayalini kurarken dahi heyecanlanıyor, o sesi tekrar duyarsam diye kalbim yerinden fırlayacak gibi oluyor inan…
Sen gittikten sonra dünya dönmeye devam etti ama ben hala aynı gün, aynı saatte aynı dakikadayım… Tarihin durduğu gün dönmek istersen ben hep buradayım, bıraktığın zamanda ve bıraktığın yerde…
Bazı anlar var ki seni özlemek nefes almak gibi; istemeden, durmadan…
Ve inansensiz yaşamayı öğrendim demek yalan olur sevdiceğim...
Ben sadece sessizliğe alışmaya çalışıyorum.
Kalbimde açtığın yara hiç kapanmadı, kapanmasın da…
Çünkü orası senin yerin.
Ruhun huzurda olsun sevgilim...
Ben burada seni hep sevgiyle, özlemle anacağım.
Taa ki bir gün yeniden kavuşana kadar…
Semi’n,23 Ocak 2026, İstanbul.
