"Bu satırlar, kimseyi itham etme ve incitme amacı taşımadan; Bingöl için duyulan beklentileri, iyileşme arzusunu ve ortak sorumluluk bilincini dile getirecek temennileri ifade etme çabası taşıyan olgusal bir yaklaşımla kaleme alınmıştır.

Cumhuriyet’in kuruluşundan bugüne yıllar geçti.

Nice seçimler yapıldı, nice siyasi dönemler yaşandı.

Sandıklar kuruldu, insanlar iradelerini ortaya koydu.

Bingöl halkı, her dönemde iktidarlara güven duydu, siyasi tercihini sandığa yansıttı.

On binlerce oyla destek verdi, seçtiklerine vekâlet etti.

Umutlarını, beklentilerini ve geleceğe dair hayallerini sandıklardan çıkan yereldeki iradeye emanet etti.

Peki, yıllar boyunca gösterilen güvenin, verilen oyların karşılığı ne oldu?

On binlerin ortaya koyduğu iradenin karşılığında hizmetten yararlananlar, sayıları yüzleri geçmeyen eş, dost ve akraba çevreleri mi oldu?

İşe alımlarda, ihalelerde, kamu hizmetlerinin dağıtımında milletvekili, siyasetçi, bürokrat, belediye başkanlarının, encümen, il başkanlarının, kurum müdürlerinin yakınları, imtiyazlı aileler, belirli bölgeler, nüfuz sahipleri ve kanaat önderlerinin talepleri mi öncelik kazandı?

Sorular yalnızca bugünün soruları değil.

Geçmişten günümüze uzanan, münferit olmaktan çıkıp teamüle dönüşen bir anlayışın sorgulanmasıdır.

Buradan hiç kimseyi somut bir şekilde itham etmiyorum.

Ancak yaşananların, görülenlerin, duyulanların ve insanların hafızasında yer eden hadiselerin yok sayılması da mümkün değil.

Herkes yaşananları biliyor.

Herkes kimin hangi kapıdan geçtiğini, kimin hangi referansla iş gördüğünü, kimin hangi imkânlardan yararlandığını görüyor.

Adamcılık adına, akrabalık adına, dostluk adına, komşuluk adına, bölgecilik adına kayırılmayı isteyenler var.

Talepleri karşılayanlar var.

Bir tarafta yakınlık ilişkileri, diğer tarafta hakkını arayan insanlar var.

Adalet duygusunu inciten uygulamalar, toplumun vicdanında biriken kırgınlıklar var.

Bir kez olsun durup düşünelim.

Vekâleti alanlara, oylarıyla vekâlet verenlere…

İsmi, rengi ve siyasi kimliği ne olursa olsun bütün siyasi yapı ve yöneticilere…

Bürokratlara, merkezî yönetimin temsilcilerine, yerel yöneticilere, il müdürlerine, parti başkanlarına ve kanaat önderlerine…

Size güvenerek oyunu emanet eden yüz binlerce insanın suçu, günahı ne?

Seçilmişlerin soyadını taşımadığı için mi dışarıda kalmalı?

Atanmışların akrabası olmadığı için mi kapılar yüzüne kapanmalı?

Bir siyasetçiyle tanışmadığı için mi hakkından mahrum edilmeli?

Arkadaşlık bağı bulunmadığı için mi emeğinin karşılığını alamamalı?

Bir kanaat önderinin tavsiyesi olmadığı için mi görmezden gelinmeli?

Belli bir bölgede dünyaya gelmediği için mi hayatın gerisinde bırakılmalı?

İnsan, kendi memleketinde hakkıyla bir işe girebilmek için kimin yakını olmak zorunda?

Neden hak, hukuk ve liyakat yeterli görülmüyor?

Neden liyakat, herkes için aynı kapıyı açmıyor?

Yazık değil mi bize?

Biz on binlerce oy sahibiyiz.

Sandıkta irademizi ortaya koyduk.

Asli yetkimizi seçilmişlere emanet ettik.

Yetkiyi kullananların, kamu kurumlarında görev yapanların, işe alımlarda karar verenlerin vicdanına güvendik.

Suçumuz ne?

Adaletli davranılacağına inanmak mı?

Liyakatin esas alınacağını düşünmek mi?

Kul hakkının gözetileceğine güvenmek mi?

Yüce Allah’ın kul hakkıyla huzuruna gelinmemesi yönündeki emrine riayet edileceğini beklemek mi?

Yazık değil mi bize?

Dayımız yok diye…

Sırtımızı dayayacağımız bir makam bulunmuyor diye…

Telefon açıp ricada bulunacak bir yakınımız yok diye…

Kapısını çalacağımız güçlü bir tanıdığımız bulunmuyor diye…

Dilimiz lal, gözümüz yorgun, sesimiz duyulmaz diye…

İnsanın yüreğini inciten tablo vicdanlarınızı yaralamıyor mu?

Merhametinizi eksiltmiyor mu?

Kayırılanın iş bulması, kollananın imkânlara kavuşması hoşunuza gidebilir.

Yakınınızın, dostunuzun, akrabanızın bir imkâna kavuşması sizi sevindirebilir.

Peki, hak sahibinin hakkından mahrum bırakılması, yıllarca emek veren bir insanın umutlarının karşılıksız kalması Yüce Allah’ın hoşnut olacağı bir davranış mıdır?

Bir de gelin, hayatın diğer tarafına bakalım.

Cebimizde para yok.

Soframızda et yok, aş yok.

Hastalandığımızda ilacımızı alacak imkânımız yok.

Rabbimizin takdiriyle ömrümüz tamamlandığında kefenimizi alacak gücümüz yok.

Bir tarafta imkânların içinde yaşayanlar, diğer tarafta en temel ihtiyaçlarını karşılamakta zorlanan insanlar…

Bir tarafta yakınlık ilişkileriyle açılan kapılar, diğer tarafta yıllarca emek verip kapı önünde bekleyen gençler…

Bir tarafta ayrıcalık, diğer tarafta çaresizlik…

Kendi hayatınıza bakın.

Sonra diğerlerinin hayatına bakın.

Aradaki mesafeyi görün.

Empati kurma yeteneğimizi kaybetmediysek kendimize şu soruyu soralım:

Bu memlekette adalet kimin için var?

Ey vicdan, neredesin?

Ey merhamet, neredesin?

Ey adalet, neredesin?

Nasıl bir anlayış?

Nasıl bir liyakat?

Avazımız çıktığı kadar bağırıyoruz.

Sesimiz duyulmuyor.

Sesimizi duyuracak makamlarla aramızda aşılması güç duvarlar var.

İnsan en yakınında olması gereken kapının önünde bekler de sesini duyuramaz.

Hakkını anlatmak, derdini paylaşmak, bir yetkilinin vicdanına ulaşmak ister.

Karşısında aşamadığı eşikler bulur.

Akrabanız, eşiniz, dostunuz, komşunuz diyorsunuz.

Size oy veren on binlerce insan da sizin akrabanız değil mi?

Sizi destekleyen, size güvenen, sizin adınıza iradesini ortaya koyan insanlar da sizin dostunuz, komşunuz, hemşehriniz değil mi?

Onlar size oy veriyor.

Maaşınızı karşılayan kamu düzeninin devamına katkı sunuyor.

Size değer veriyor, saygı duyuyor, güveniyor.

Seçim zamanı kapılarını açıyor, meydanlarda sizi dinliyor, sözlerinize inanıyor.

Peki, siz insanlara ne veriyorsunuz?

Bir insanın gönlünü kazanmanın yolu, seçim meydanlarında verilen sözlerden geçmez.

Asıl karşılık, yetki sahibi olunduğunda gösterilen adalettir.

İnsanların güvenini kazanmak kadar o güvene layık olmak da önemlidir.

Makamın değeri, sahibine sağladığı imkânlarla değil, toplum için ne kadar adil kullanıldığıyla ölçülür.

Adaleti gösterme zamanı gelmiştir.

Bingöl Eğitim ve Araştırma Hastanesi’nin yapılmasına vesile olan herkes başımızın tacıdır.

Hizmetin ortaya çıkmasında emeği bulunanları takdir etmek, yapılan hizmeti teslim etmek gerekir.

Verilen oyların karşılığında ortaya konulmuş somut bir hizmettir.

İnkârı mümkün değildir.

Lakin on binlerce oyun hakkını teslim edecek asıl sınav başlıyor.

Bingöl Eğitim ve Araştırma Hastanesi’ne yapılacak personel alımları…

İşte adaletin, liyakatin ve vicdanın gerçek anlamda sınanacağı yer burasıdır.

Yıllardır bekleyen, eğitimini tamamlayan, meslek sahibi olan, bir iş kapısı arayan gençler var.

Ailelerinin umutlarını omuzlarında taşıyan, geleceğini kurabilmek için çaba gösteren insanlar var.

Kimisi yıllarca okuyup emek vermiş, kimisi iş aramaktan yorulmuş, kimisi de kendi memleketinde bir işe girebilmenin hayalini kurmuş.

İnsanların beklentisi ayrıcalık değil,
haklarının teslim edilmesidir.

Alımların hiçbir siyasi kimliğin, akrabalık ilişkisinin, bölgesel yakınlığın ve kişisel referansın gölgesinde kalmaması gerekir.

İşe alınacak her insanın hakkı, emeği, eğitimi ve yeterliliği esas alınmalıdır.

Süreç açık, denetlenebilir ve şeffaf yürütülmelidir.

Her vatandaş eşit şartlarda değerlendirilmelidir.

Kimsenin yakını olmak ayrıcalık sağlamamalı.

Kimsenin kimsesi olmamak mağduriyet sebebine dönüşmemelidir.

Hastanenin kapısından yalnızca birilerine yakın olanlar girmeyecek.

Bingöl’ün bütün insanları girecek.

Şehrin yoksulu, emekçisi, genci ve yaşlısı aynı çatı altında hizmet alacak.

Öyleyse o çatı altında görev yapacak insanların belirlenmesinde de aynı adalet anlayışı hâkim olmalıdır.

Bir hastanenin değeri binasıyla, cihazlarıyla, yatak kapasitesiyle ölçülmez.

Hastanede görev yapan insanların emeği, bilgisi, mesleki yeterliliği ve insanlara yaklaşımı da verilen hizmetin niteliğini belirler.

Personel alımlarında gösterilecek adalet, işe alınacak insanların değil, bütün Bingöl halkının meselesidir.

Unutulmasın:

Bir insanın hakkını yemek yalnızca bir kişiyi mağdur etmek değildir.

Bir ailenin umudunu, bir gencin geleceğini, bir toplumun adalet duygusunu incitmektir.

Bingöl halkı ayrıcalık istemiyor.

Kayırma istemiyor.

Lütuf beklemiyor.

Kimsenin hakkına göz dikmiyor.

Kendi hakkını adilce kullanmak istiyor.

Hak edene hakkının verilmesini istiyor.

On binlerce insanın sandıkta ortaya koyduğu iradenin, birkaç yüz kişinin yakın çevresine değil, bütün Bingöl halkına hizmet etmesini istiyor.

Bizim talebimiz makam değil, imtiyaz değil, ayrıcalık değil diyor.

Bizim talebimiz adalet diyor.

Adalet, birilerine dağıtılan imkân değil, herkesin eşit şekilde sahip olması gereken haktır.

Bir toplumda adalet duygusu zedelendiğinde yalnızca bireyler değil, geleceğe duyulan güven de yara alır.

İnsanların kurumlara ve yöneticilere olan inancı, hakkın sahibine teslim edilmesiyle güçlenir.

Bingöl halkının yıllardır sorduğu sorunun cevabını artık bekliyoruz:

Bu memlekette bir işe girmek için hak sahibi olmak mı gerekiyor, yoksa hatırlı birinin yakını olmak mı?

Sorunun cevabına verilecek en güzel karşılık, Bingöl Eğitim ve Araştırma Hastanesi personel alımlarında gösterilecek adalet olacaktır.

On binlerce insanın helal oyuna karşılık verilecek en kıymetli hizmet, işte o zaman gerçek anlamını bulacaktır.

Yıllar geçer, seçimler gelir geçer, makamlar el değiştirir.

İnsanların benliğinde ise kendilerine nasıl davranıldığı, haklarının nasıl korunduğu ve verilen sözlerin ne ölçüde tutulduğu kalır.

Sözün değeri güvenle, adaletle ölçülür.

Bingöl halkı yıllardır güveniyor, inanıyor ve bekliyor.

Beklenen, güvenin karşılığının verilmesidir.

Bir memlekette yaşayan herkesin hakkı, hatırlı birilerinin yakınlığı kadar değerlidir.

Adaletin ve liyakatin olduğu yerde kimsenin kimsesi olmasına gerek yoktur.