16 Ocak 2024 tarihinde Nurettin Özdaş'ın ebedî âleme irtihali dolayısıyla yazdığım yazının parafraz edilmiş hâli.
Nurettin Özdaş'ın aziz hatırasına ithafen.
"Satranç tahtasında dünyadaki tüm denizlerde karşılaşacağınız maceralardan daha fazlası vardır."
Pierre Mac Orlan
Sükûtun dili vardır.
Satranç o dili konuşur.
Taşlar yürür.
Düşünce yol alır.
Gözler tahtaya bakar.
Gönül insanı okur.
Her kare bir imtihan.
Her hamle bir karakter aynası.
Satranç yalnızca bir oyun değildir.
Aklın zarafeti.
Sabrın asaleti.
Duruşun vakarı.
Tahtada görünen taşlar.
Görünmeyen ise insanın iç dünyası.
Şah mat demek son değildir.
Doğru düşüncenin sessiz görünür olmasıdır.
Binlerce yıl öncesinden süzülüp gelen bu kadim miras, nesilleri aynı masa etrafında buluşturdu.
Kuzey Hindistan'dan başlayan yolculuk, kıtaları dolaştı.
Saraylara ulaştı.
Meydanlara ulaştı.
Evlere ulaştı.
Nice gönülde kendine yer buldu.
Satranç; düşünmeyi öğretir.
Ölçmeyi öğretir.
Beklemeyi öğretir.
Yenilgiyi vakar ile karşılamayı öğretir.
Zaferi tevazu ile taşımayı öğretir.
İnsan önce kendi nefsini tanır.
Sonra rakibini.
Bingöl bu zarif oyunu bir tek taşların hareketi olarak görmedi.
Dostluğun sesi yaptı.
Muhabbetin sıcaklığı yaptı.
Aynı çayın buğusunda nice fikir filiz verdi.
Aynı masada nice gönül yakınlaştı.
Bingöl'de eski büyük pasajın merdiven altındaki mütevazı satranç kıraathanesi, taş duvarlardan çok daha fazlasını anlatıyordu.
Odun sobasının sıcaklığı yüzleri ısıtırdı.
Kahkahalar yürekleri ısıtırdı.
Çay bardaklarının ince sesi, taşların çıkardığı zarif tınıya karışırdı.
Saatler usulca akıp giderdi.
O masalarda mevki makam bulunmazdı.
Yaş bulunmazdı.
Nezaket bulunurdu.
Saygı bulunurdu.
Gülümseyen yüzler bulunurdu.
Kazanan alkışlanırdı.
Kaybeden ertesi oyunun umudunu taşırdı.
"Piyonu sür."
"Şah çek."
"Vezir gidecek."
"Açmaz."
Ardından espirilere yükselen kahkahalar...
Tahtadaki taşlar yer değiştirirdi.
Dostluk yerinden hiç kıpırdamazdı.
Yıllar geçti.
Mekân değişti.
Masalar değişti.
Dostluk değişmedi.
Satranç sevgisi eksilmedi.
O günlerin zarif insanlarından biri de Nurettin Özdaş idi.
İsmi oynadığı oyunlarda yaşamadı.
Zarafetiyle yaşadı.
Duruşuyla yaşadı.
Gönüllerde bıraktığı iz ile yaşadı.
Nice genç onun nezaketinden pay aldı.
Nice dost onun tebessümünü özlemle anar oldu.
Onun ardında bıraktığı en kıymetli mirası güzel hatıradır.
Gönüllerde yaşayan anılardır.
Bir satranç masasında eksik kalan sandalyedir.
Hüzünle aranan bir yüzdür.
Bugün o masalarda taşlar yine yürür.
Şah yine çekilir.
Mat yine gelir.
Çay yine demlenir.
Kahkahalar yine yükselir.
Gözler bir an boş kalan sandalyeye ilişir.
Gönüller huşu içinde dua eder.
Allah rahmet eylesin.
Mekânı cennet olsun.
Bingöl satrançla anılmaya devam edecek.
Nurettin Özdaş da nezaketiyle, dostluğuyla, güzel hatırasıyla yaşamaya devam edecek.
Satrançta asıl zafer, rakibi yenmek değildir.
Nurettin Özdaş gibi ardında hayırla anılan bir isim bırakmasıdır.